1290 كه ناصر الدّين شاه عازم فرنگ بود ، او را به نيابت سلطنت ، در تهران گذاشت . او سپس سفرى به مكّه كرد و شرح اين مسافرت خود را در كتابى به نام « هداية السّبيل » نوشته است . از ديگر كتابهاى او : نصاب انگليسى ، كنز الحساب ، جام جم ، زنبيل ، فلك السّعاده ، قمقام زخّار است . مرگ او به سال 1305 و مدفنش در قسمت شرقى مزار كاظمين است و معروف است به باب فرهادى . ( معين ) . 3 . يزدان او را در بهشت جايگزين سازاد . 4 . در فارسنامهء ناصرى آمده است كه : « . . . در سال 1275 ، فضل على نامى با عيال و سه چهار نفر از بنى اعمام خود . . . در تبر ، رحل اقامت انداخت و اندك‌اندك گروهى . . . در حمايت او آمدند . . . چندين مرتبه از جانب حكومت فارس ، جمعى براى تنبيه او مأمور گشته . . . هيچ فايده ننمود ؛ بلكه بر جسارتش افزود و اتباعش از 500 نفر گذشت ، تا در سال 1293 ، فرهاد ميرزا همّت بر دفع او گماشت . . . » ( فارسنامهء ناصرى ، ج 2 ، امير كبير ، ص 1625 ) . 5 . به قول فارسنامهء ناصرى ، « . . . فرهاد ميرزا با على محمّد خان قوام الملك ، قرار گذاشت كه يا دو ماهه تبر را فتح كند يا به دست فضل على كشته شود و يا اعتراف به عجز كند و بازگردد تا به دار كشيده شود . . . » ( ص 1625 ) . 6 . فراسخ جمع فرسخ است . 7 . شمس الدّين محمّد بن احمد و شهرتش خفرى است ؛ مولدش خفر فارس بود . او كه به نام فاضل خفرى نيز معروف است ، سالها شاگردى سعد الدّين تفتازانى كرد و صاحب حواشى و شروح چندى است كه از آن جمله است : شرح تذكرهء خواجه نصير الدّين طوسى كه به سال 932 ه . ق . ، از تحرير آن فارغ شد . ( دهخدا ) 8 . در فارسنامه مىنويسد :